HET BEGIN

Toch kan ik niet wachten

Ik heb geen twijfels. Het is alleen moeilijker dan ik dacht. Het doet veel meer pijn en verdriet dan ik had verwacht. Dat het lastig zou worden is uiteraard geen verrassing, maar ik had er na al die tijd gewoonweg geen rekening mee gehouden dat dit moment, waarop ik eindelijk ga doen waar ik zo lang naar heb uitgekeken, me zo veel moeite zou kosten dat mijn maag zich binnenstebuiten lijkt te keren en het uitkotsen van mijn ontbijt met de minuut onvermijdelijker wordt.

Met een diepe zucht neem ik afscheid van mijn slaapkamer en de beelden die ik er zag. Ik kijk in twee andere slaapkamers en zie daar net als in die van mij herinneringen tot leven komen. Helaas niet alleen fijne. Ik loop de gang door en ga links een andere gang in. Op het eind ervan loop ik de brede trap op en aansluitend een andere gang in. Meters voordat ik bij de werkkamer ben aangekomen, maak ik rechtsomkeert. Sommige herinneringen kunnen me bij nader inzien gestolen worden. De zitkamer observeer ik vanuit het midden in alle richtingen alsof ik die voor het eerst zie en ieder detail in me wil opnemen. Ook hier komen herinneringen als films tot leven. Op het terras is dat niet anders.

Leunend op de stenen balustrade tuur ik een poosje omlaag op Central Park. Bomen wuiven op het ritme van de wind en de zon laat alvast weten dat het vandaag een prachtige lentedag gaat worden. Ik zie mensen op bankjes en op het gras zitten. Er wordt aanstekelijk gelachen, vind niet alleen ik. Een hond gaat ervandoor. De bazin zet luid roepend de achtervolging in. Opeens zie ik me zelf als een jong meisje rennen; eerst blootvoets over een grasveld, dan in winterkleding door een dikke laag sneeuw terwijl grote vlokken omlaag dwarrelen. Het zijn mooie herinneringen aan dierbare jaren.

Ik veeg tranen uit mijn ogen en ga weer naar binnen. Zonder ditmaal om me heen te kijken, loop ik rechtstreeks door naar de hal. Uit mijn tas pak ik de envelop en zet die op het dressoir in het zicht tegen een vaas met droogbloemen. Daarna hang ik de tas schuin over een schouder en duw de weekendtas en de koffer over de vloer dichter naar de lift, zodat ik ze dadelijk alleen maar naar binnen hoef te schuiven. Net als ik op de liftknop wil drukken, gaan de deuren open.

‘Stella,’ glimlach ik opgelucht en hopelijk niet zo geforceerd als het op mijn gezicht aanvoelde. ‘Ben je nu al terug?’

‘Ik ben mijn boodschappenlijstje vergeten. Lekker slim.’

Ik lach met haar mee.

‘Waar ga je heen?’ vraagt ze belangstellend, en zoals altijd opgewekt, terwijl ze om mijn bagage heen de hal instapt. Bij toeval valt haar blik op de envelop tegen de vaas. Meteen kijkt ze terug naar de koffer en weekendtas. De glimlach verdwijnt acuut van haar gezicht. Ze vermoedt wat ik ga doen. Geen wonder. Ze heeft de gesprekken en ruzies vaak genoeg opgevangen. Haar blik vertelt me dat ook zij er nooit serieus rekening mee heeft gehouden dat ik op een dag echt ga doen wat ik tijdens de ruzies zei. Ze herhaalt de vraag, maar nu met een totaal andere stem en gelaatsuitdrukking.

Tranen beginnen in mijn ogen te prikken. Ik zeg niks. Wat ik wel doe is mijn armen om haar heen slaan. Secondelang staan we bewegingsloos in elkaars omhelzingen. Als ik haar weer loslaat, kijkt ze me onthutst aan. Haar ogen glimmen en ik zie veel emotie rondom haar mond.

‘Hoelang blijf je weg, Evy?’

‘Het is voor altijd. Ik kom nooit meer terug.’

‘Wat erg…’ kreunt ze en grijpt met beide handen haar mond vast.

Ik duw de weekendtas en koffer de lift in en vecht tegen de tranen.

‘Wat zeg ik tegen je…’

‘Niks. Zeg dat je bent weggegaan om boodschappen te doen en me daarna niet meer hebt gezien.’

Tranen beginnen langs haar wangen te rollen. Ik neem haar gezicht tussen mijn handen en zoen haar voorhoofd. Daarna loop ik de lift in en druk op de knop. Ze zegt dat ze me zal missen. Ik retourneer de woorden. We glimlachen tot de deuren dicht zijn. De lift begint met een schok aan zijn weg omlaag. Een zucht ontsnapt aan mijn lippen. Mijn vingers trillen en in de spiegelwand zie ik zenuwen in mijn gezicht. Toch kan ik niet wachten tot mijn nieuwe leven begint.