DAG VAN DE ZON

‘Is het de bedoeling dat ik geloof dat deze krant echt is?’ snuif ik, amper klaar met het lezen van het artikel. Hoewel ik niet meer ongeloof in mijn stem had kunnen laten doorklinken, bemoeilijken tranen in snel tempo mijn zicht. Ik zou ze uit mijn ogen willen wrijven, zodat zij en de anderen niet zien wat alleen al het lezen van hun namen met mij doet.

‘Jij denkt dat wij The New York Times kunnen namaken?’

‘En met wij bedoel je de personen die zonder een enkel schot te hebben gelost een succesvolle aanslag op de president-elect van de VS hebben georganiseerd?’

Deanne glimlacht. Ze pakt de krant van mijn schoot en gooit deze op de tafel. ‘Maar zouden we ook al die moeite doen, alleen om jou te overtuigen?’

Ik haal mijn schouders onverschillig op en probeer tevergeefs anders te gaan zitten.

Ze staart me een poos aan. ‘Noem een beroemde filmacteur.’

‘Wat?’

‘Noem een beroemde filmacteur.’

‘Hoezo?’

‘Dat merk je zo wel.’

‘Kan ik met dit spelletje iets winnen, kutwijf?’

‘Een naam graag.’

‘Tom Hardy,’ zucht ik wat later verveeld.

 Ze haalt een mobieltje uit haar broekzak. Nadat ze iets op het toestel heeft opgezocht, begint ze een nummer in te toetsen op de telefoon die voor me op tafel staat. Via de luidspreker hoor ik de telefoon aan de andere kant overgaan. Na de vierde toon wordt er opgenomen.

‘Gibbs.’

Ik kijk Deanne met een ruk aan, dan schiet mijn blik terug naar de telefoon.

‘Ik bel voor Tom.’

Even is het stil. ‘Ik ben bang dat u verkeerd bent verbonden.’

‘Met wie spreek ik dan?’

‘U spreekt met sheriff Samuel Gibbs.’

‘Sheriff Samuel Gibbs? Ik heb begrepen dat dit het nummer is van Tom.’

‘En welke Tom zou dat moeten zijn?’

‘Hardy.’

‘Tom Hardy, net als de acteur?’

‘Klopt, net als de acteur. Het lijkt erop dat iemand hier een fout heeft gemaakt. Mijn oprechte verontschuldigingen, sheriff Gibbs.’

‘Geen probleem, mevrouw, dat kan gebeuren.’

De verbinding wordt verbroken en de luidspreker van de telefoon uitgezet. Ik zeg niets, dat doen de tranen langs mijn wangen wel. Zijn stem horen, alsof hij zich ook hier in de kamer bevindt, maakt me zowel blij als verdrietig. Beelden van lang en minder lang geleden schieten door mijn hoofd.

‘Je hoort het: geen geluidsopname met knip- en plakwerk. Samuel is springlevend. We hebben hem dus niet gedood, net zoals we Paige niet hebben gedood.’

Ik staar voor me uit en heb moeite om Samuel en zijn stem uit mijn hoofd te krijgen. Hij klonk vriendelijk, maar mat. Ik durf me niet voor te stellen hoezeer hij zich door mij verraden moet voelen en hoe vreselijk het geweest moet zijn om het lichaam te identificeren van de vrouw van wie hij hield en die hem in zijn beleving een jaar lang om de tuin heeft geleid.

‘Wie is de vrouw die ze uit het water hebben gehaald?’

‘Dat is niet van belang.’

‘Hoe kunnen zowel Samuel als Kathryn die vrouw voor mij aanzien?’

‘Ik kan me voorstellen dat jullie wat betreft uiterlijk en fysiek veel op elkaar leken. Maar ook dat lang in het water liggen een identificatie niet bepaald vergemakkelijkt. Een gezicht knapt zeker niet op als vissen er dagenlang van eten.’

‘Water en vissen veranderen niets aan de medische gegevens die het ziekenhuis van mij heeft.’

‘Je gaat ervan uit dat het jouw medische gegevens zijn die ze hebben vergeleken met het gevonden lichaam. En je gaat ervan uit dat iedereen die bij de identificatie aanwezig was er ook op uit was om de ware dader te vinden van de aanslag op de president-elect. Vermoedelijk denk je dat ook van alle personen en instanties die daar onderzoek naar doen.’

Ik slik de voor de hand liggende vragen in. Weinig tot geen kans op antwoorden waarmee ik iets kan. Eigenlijk interesseert het me ook geen sodemieter. Niets kan me nog een reet schelen. Ik staar naar de lederen riemen waarmee mijn polsen vastzitten aan de armleuningen van de stoel.

‘Ik wil je graag losmaken, Inanna.’

‘Madeline.’

‘Beloof me dat je me niet weer aanvliegt en ik maak de riemen los.’

‘Hebben jullie haar villa in brand gestoken?’

Deanne knikt.

‘De eenvoudigste manier om alle bewijzen die naar jullie leiden te vernietigen.’

‘Alsof onze mensen bewijzen achterlaten. Voor de kerels die je hebt gedood, geldt hetzelfde.’

Ik zeg niets omdat ik weet dat ze gelijk heeft. ‘Wat hebben jullie met hun lichamen gedaan?’

‘Die hebben we meegenomen. Ze zien er overigens stuk voor stuk niet best uit. Een kerel mist zelfs zijn ogen, lippen en oren. En van zijn pik is weinig over. Zei hij misschien iets waardoor je je zelfbeheersing verloor?’

‘Nee, hij had voor mij een pizza met ansjovis besteld, terwijl hij dondersgoed wist dat ik die zoute tyfusvissen niet door mijn strot krijg. Wie boeit dat nu nog iets, kutwijf? Belangrijker is dat jullie ondanks de zes lijken nog steeds geen enkel aanknopingspunt hebben dat naar de opdrachtgever leidt. Rara, hoe zou dat komen?’

Ze doet haar mond een stukje open, dan weer dicht. Waarschijnlijk krijgt ze via het oortje nieuwe instructies ingefluisterd. Vervolgens glijdt ze met een hand langs haar lange haar. Ze gaat tegen een muur staan. In het harde TL-licht lijkt haar oog minder gezwollen. De krassen lijken daarentegen roder. Als ik beloof om haar niet meer aan te vliegen, krijg ik misschien een kans om nog wat meer krassen in haar hals en gezicht te trekken. En met wat geluk kan ik haar andere oog ook dichtslaan.

‘We weten inmiddels wel de namen van de zes mannen en dat ze allen Special Forces zijn geweest die al enige jaren de kost verdienden als huurlingen bij hetzelfde bedrijf. Momenteel brengen we de personen in kaart waarmee ze de afgelopen maanden contact hebben gehad. Het verzamelen en analyseren van deze gegevens is echter een complex en langdurig proces.’

‘Alsjeblieft, kuthoer. Bespaar jezelf de façade.’

‘Nogmaals: waarom zouden we Samuel laten leven en Paige doden? Wat is de logica daarvan?’

‘Liefde kent geen logica.’

‘Je meent nog steeds dat ik haar heb gedood omdat ik jou voor mezelf wil hebben?’

‘Misschien was je het niet van plan. Misschien wilde je haar alleen overhalen om mij te vergeten. En misschien werd je woest toen je de liefde voor mij in haar ogen zag of in haar stem hoorde. Of misschien zei ze iets dat je intens pijn deed en verloor je vervolgens alle controle over jezelf. Wellicht net zoiets als waardoor die vent zonder oren, lippen en ogen eindigde.’

‘Ik heb haar niet gedood, Inanna. Ik heb je mijn woord gegeven.’

‘Madeline. En jouw woord is mij evenveel waard als dat van de kutte-koppen achter die ruit.’

Deanne kijkt met me mee in de spiegelruit. Ik heb geen idee wie erachter ons gesprek volgt. De spiegelruit maakt er echter geen geheim van dat ik er nog beroerder uitzie dan de laatste keer dat we in deze kamer waren. Gisteren volgens mij. Of was het de dag ervoor? Misschien was het vanmorgen. Het doet er niet toe. Mijn haar lijkt in elk geval op een onontwarbare kluwen wol, de huid is nog bleker dan doorgaans en de donkere kringen onder mijn ogen lijken met houtskool getekend. Maar het zijn mijn lippen, vaalgrijs van hoek tot hoek, en mijn doffe blik, die me pas echt voor mijn leven zouden doen vrezen als dat leven me maar enigszins dierbaar zou zijn.

‘Waar hebben jullie haar lichaam eigenlijk gedumpt?’

‘Waarom denk je dat we dat hebben gedaan?’

‘Misschien omdat The New York Times beweert dat…’

‘We hebben haar lichaam ook meegenomen,’ valt ze me in de rede.

‘Waarnaartoe?’

‘Paige is hier. Ze ligt op nog geen vijf minuten lopen van deze kamer.’