NEVADA

1 WEEK GELEDEN
Highwood Hill, Londen

We rijden weg. Nog geen tien meter verderop raken we zowat auto’s die langs de weg geparkeerd staan. Hij geeft net op tijd een ruk aan het stuur. Dan gaan we de parkeerplaats af en de aardedonkere A5109 op, richting Whetstone, in het noorden van Londen. Niet veel later laten we Highwood Hill achter ons. Zoals ik al verwachtte, is vanwege het late tijdstip de weg uitgestorven. Door opnieuw een ruk aan het stuur te geven, kan hij maar net voorkomen dat we in de berm belanden.

‘Misschien kan je beter je ogen op de weg houden.’

‘Makkelijker gezegd dan gedaan,’ reageert hij grinnikend, waarna zijn blik weer kort naar mijn erg laag uitgesneden decolleté schiet en aansluitend naar mijn blote dijen, die nauwelijks voor de helft door het flinterdunne, zwarte jurkje worden bedekt.

‘Mijn schuld, begrijp ik?’

Hij lacht hard en knikt vervolgens.

‘Sorry,’ glimlach ik en ga met een hand langzaam door mijn haar. Even is het stil. Zijn blik keert terug naar het decolleté en mijn benen. Ik doe mijn knieën opzichtig verder van elkaar. Hij schraapt zijn keel nerveus. Zijn ogen worden nog groter. Dan kijken ze mij aan.

‘Lift je vaker?’

‘Alleen als ik zin heb.’

‘Zin om te liften?’ reageert hij verwonderd.

‘In een kerel. Dat is zo’n twee, drie keer in de week. Is dat vaak?’

Hij wordt overvallen door een hoestbui, aansluitend door een lachbui. ‘Dat je naar Whetstone moet en autopech hebt, is dus een smoes?’

‘Een beetje wel. Vind je dat vervelend?’

‘Natuurlijk niet,’ fluistert hij zacht, bijna in zichzelf. ‘En… en hoe had je dat dan in gedachten?’

‘Stop op de eerstvolgende parkeerplaats en ik zal je dat demonstreren.’

Zelfs in het weinige licht zie ik dat iedere millimeter van zijn gezicht beheerst wordt door ongeloof. ‘Ik ken de omgeving niet, maar ik vermoed dat jij wel weet waar de eerstvolgende parkeerplaats is.’

‘Nog ongeveer twee kilometer rijden.’

Hij knikt. ‘Dit moet mijn geluksdag zijn.’

‘Denk je?’

‘Je bent de mooiste en geilste kanjer die ik ooit heb gezien.’

‘Dank je,’ glimlach ik terug.

We praten niet meer totdat ik wat later zeg dat hij de weg af moet. Het door bomen omgeven parkeerplaatsje is verlaten. Op mijn aanwijzingen parkeert hij aan het eind en doet de motor uit. Een tel later zit hij met zijn hand onder de jurk tussen mijn benen. Door de ontdekking dat ik ook geen slipje draag, worden zijn ogen weer groot. Plotseling bevriezen zijn bewegingen. Ik kijk hem verbaasd aan.

‘Neem je niet erg veel risico door in auto’s te stappen van kerels die je niet kent? Wat als je op een dag de verkeerde tegenkomt? Ik bedoel: hoe weet je dat ik geen seriemoordenaar ben?’ knipoogt hij.

‘Daar maak ik me helemaal geen zorgen over,’ antwoord ik en krijg ineens de slappe lach. Tranen rollen langs mijn wangen.

Hij kijkt me verrast aan. Misschien ook wat gepikeerd. ‘Hoezo niet?’

‘Dat jij een seriemoordenaar bent, is statistisch gezien onmogelijk.’

‘Ik geloof niet dat ik je helemaal kan volgen…’

‘Hoe groot is de kans dat in deze auto twee seriemoordenaars zitten?’